[
[ G
[ GM
[ GMT
[ GMTe
[ GMTea
[ GMTeam
[ GMTeam-
[ GMTeam-m
[ GMTeam-mo
[ GMTeam-mov
[ GMTeam-movi
[ GMTeam-movie
[ GMTeam-movies
[ GMTeam-movies ]
SUBrip ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ [GMTeam]
Καπετάνιε!
-Καπετάνιε! -Ρίντλι!
Ρίντλι, έχεις δει άλλους επιζώντες;
Όχι, κύριε.
Καπετάνιε, το πόδι μου παγιδεύτηκε στα συντρίμμια.
-Mε... Mε τραβάει κάτω! -Κρατήσου!
Ρίντλι!
Ρίντλι. Ρίντλι!
Όχι. Όχι.
-Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα, κι άλλο! -Κι άλλο αίμα!
Μες στο παραλήρημα του παρολίγο πνιγμού, το είδα.
Το Mαύρο Καράβι.
Τα μαύρα πανιά του καταραμένου πλοίου στον κίτρινο ορίζοντα.
Αναγνώρισα τη δυσωδία απ' το μπαρούτι, τα ανθρώπινα μυαλά...
-Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα! -Κι άλλο!
...κι απ' τον πόλεμο.
-Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα, κι άλλο! -Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα, κι άλλο!
Τα κύματα ολόγυρα ήταν άλικα απ' το αίμα...
άφριζ αν, φρικτά ζεστά απ'τα απόνερα του Mαύρου Καραβιού.
Απελπισμένος, πρόσφερα την ψυχή μου στον Παντοδύναμο...
στο έλεος και την κρίση Του.
'Oταν συνήλθα, βρέθηκα σ' ένα θλιβερό προγεφύρωμα...
μαζι με τους άνδρες μου.
Τα απομεινάρια των ανδρών μου.
'Hταν το μόνο που μπορούσα να κάνω για εκείνη...
μολονότι εκείνη με είχε ταξιδέψει μέσα από θάλασσες αίματος.
H νοτισμένη αγκαλιά της με εμπόδισε να παρασυρθώ...
ωστόσο δεν μπορούσα να προσφέρω παρά αυτή την ελάχιστη παρηγοριά.
'Ενα μέλος του πληρώματός μου κείτονταν μπροστά.
Τα πουλιά κατέτρωγαν τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του.
Mακριά! Φύγετε!
Στην κόλαση, τουλάχιστον οι γλάροι είναι ικανοποιημένοι.
Εγώ απ' τη μεριά μου, εκλιπαρούσα να πάρουν τα μάτια μου...
απαλλάσσοντάς με από μελλοντικό τρόμο.
Σκέφτηκα την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τις κόρες μου.
Ευάλωτες, ανυποψίαστες.
Ανέμεναν την επιστροφή μου, αλλά ήρθαν αντιμέτωπες με την καταδίκη.
Εδώ πέρα!
Εδώ!
Ρίντλι!
'Ενα πανί.
O Ρίντλι μού είχε φέρει ένα πανί.
'lσως αυτό να βοηθούσε την επιστροφή στο Nτέιβιντσταουν.
'Oλα όσα αγαπούσα, όλα εκείνα για τα οποία ζούσα...
εξαρτώνταν απ' την επιστροφή μου πριν απ' το τρομερό Mαύρο Καράβι.
O πρωινός ήλιος δεν με βρήκε λιγότερο ανήσυχο.
Ακόμη παρακάτω στην ακτή...
ορισμένα μέλη του πληρώματος διογκώθηκαν απ' τα αέρια.
Ρίγησα, προσπαθώντας να διώξω την απεχθή ιδέα απ' το μυαλό μου.
Ακόμη και στο θάνατο, ήθελαν να κάνουν το καθήκον τους...
κάνοντας το σκαρί μας να επιπλέει καλύτερα.
Κι εγώ θα έκανα το καθήκον μου, μεταφέροντάς τους στην πατρίδα.
Ταράζ οντας τους απ' τον ύπνο τον αιώνιο κι εναποθέτοντάς τους...
ήλπιζ α η γυναίκα και οι κόρες μου να έπεφταν σε καλύτερα χέρια...
όταν θα ερχόταν η σειρά τους.
Mαζί θα γυρίσουμε στην πατρίδα, φίλε μου.
Περίμενα την παλίρροια. 'Επειτα, σάλπαρα, τραβώντας ανατολικά.
Ανατολικά, μέσα απ' τις βραδινές θάλασσες.
Ανατολικά, πάνω στα κουφάρια δολοφονημένων ανδρών.
H ελπίδα μπορεί να είναι φρικτό πράγμα.
Με την αυγή ήρθαν κι οι γλάροι, αναζητώντας πρωινό.
Ρίντλι!
Φύγετε!
Θυμήθηκα πως ούτε κι εγώ είχα φάει.
Ξέρω, δεν είναι δελεαστικό, αλλά είναι το μόνο που έχουμε.
'Oποιοι είμαστε, όπου κατοικούμε, υπάρχουμε από καπρίτσιο φονιάδων.
Μετά βίας αναγνώριζα τον παλιό μου φίλο Ρίντλι.
Δεν άντεχα να του πω ότι...
ήταν μια φρικτή αντανάκλαση του παλιού του εαυτού.
Πρέπει να τον πάω στην πατρίδα προτού... Προτού χειροτερέψει.
Προτού υποκύψει.
'Εχω ακούσει ότι ο άνθρωπος ίσως επιβιώσει πίνοντας θαλασσινό νερό.
Καπετάνιε; Τι κάνεις, καπετάνιε;
Τραβάω προς Ντέιβιντσταουν, αυτό κάνω.
Πρέπει να προειδοποιήσω... Να προειδοποιήσω τους πάντες.
Θαρρείς ότι θα φτάσεις πριν απ' το Μαύρο Καράβι;
H απομόνωση σε αποτρέλανε, καπετάνιε. Σε αποτρέλανε, αλήθεια.
Mα πρέπει να προσπαθήσουμε.
Είσαι ανόητος.
Mόνο εσύ επέζησες της επίθεσης του Μαύρου Καραβιού.
Σου χαμογέλασε η τύχη κι εσύ τη φτύνεις κατάμουτρα.
Σ τρέψε το οικτρό σκαρί σου και τράβα όσο μακρύτερα μπορείς.
Όχι! Πρέπει να προστατέψω την οικογένειά μου!
Το Μαύρο Καράβι είναι ήδη εκεί.
H γυναίκα σου, νεκρή.
-Τα παιδιά σου, νεκρά. -Κλείσε το στόμα σου!
Απογοήτευσες τη φαμίλια σου, το ίδιο και το πλήρωμά σου.
Θα πεθάνεις κι εσύ, όπως εκείνοι. Θα θυσιαστείς μάταια.
Θυσιάζομαι για ευγενή σκοπό!
Ακόμη κι αν αποτύχω...
παρηγορούμαι στη σκέψη ότι θα δω την οικογένειά μου στον παράδεισο.
Στον παράδεισο;
Mα δεν υπάρχει παράδεισος, καπετάνιε.
Πιστέψτε με, κύριε.
Θα το ήξερα πια.
Τι;
Μάθετε αυτό, φίλοι μου.
O Άδης είναι υγρός. O Άδης είναι μοναχικός.
Κι εκείνη τη στιγμή, αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλον.
Λυπάμαι, φίλε μου.
H σχεδία μου είχε γίνει όλο και πιο αποκρουστική...
αντικατοπτρίζοντας την ίδια μου τη μεταμόρφωση.
Ακυβέρνητες, οι σκοτεινότερες σκέψεις ανάβλυσαν ανεξέλεγκτα...
σκορπώντας από μυαλό σε καρδιά σαν το μαύρο μελάνι...
αδύνατον να απομακρυνθούν.
Το σκαρί είχε φτάσει σίγουρα στο Nτέιβιντσταουν.
Είδα δρόμους κατακυριευμένους από δαίμονες του Mαύρου Καραβιού.
Τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, οπωσδήποτε νεκρούς.
Το πλήρωμά μου, νεκρό.
Το θηρίο που με μεταφέρει, νεκρό.
-Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα, κι άλλο! -Κι άλλο αίμα, κι άλλο αίμα, κι άλλο!
Πατέρα;
Δεν είναι δυνατόν! Θεέ μου, δεν είναι δυνατόν!
Πατέρα, βοήθησέ μας. Σε παρακαλώ!
Σ τάσου!
Έρχομαι!
Βιάσου, αγαπημένε μου.
Στάσου! Οποιονδήποτε άλλο εκτός από αυτές. Οποιονδήποτε άλλο.
Οποιονδήποτε άλλο.
Είχα καταπιεί πολύ θαλασσινό νερό. Είχα καταπιεί πολλή φρίκη.
O Θεός με έχει καταδικάσει.
O Θεός μάς έχει καταδικάσει όλους.
H ζ ωή είναι κόλαση, και το χέρι του θανάτου ο μόνος μας λυτρωμός.
Δεν αντέχω άλλα δεινά.
Θέλω να βρεθώ με την οικογένειά μου, απεγνωσμένα.
Γιατί με προσπερνά ο θάνατος;
Το Ντέιβιντσταουν;
Το Ντέιβιντσταουν! Απείχα μόλις μερικά μίλια.
H πόλη είχε κατακυριευτεί πλέον.
Τα δαιμόνια θαρρούσαν πως δεν κινδύνευαν από μένα.
Τώρα, όμως, ήμουν στην πατρίδα, και η εκδίκηση θα ήταν δική μου!
'Oχι, όχι οι ληστές απ' το Mαύρο Καράβι.
O άνδρας που αναγνώρισα, ένας τοκογλύφος απ' το Nτέιβιντσταουν.
Εφόσον το Nτέιβιντσταουν είχε καταληφθεί...
πώς αυτό το παλιοτόμαρο και η αγαπητικιά του πήραν άδεια...
γι' αυτή τη μεταμεσονύχτια συνάντηση;
Μήπως είχε συνεργαστεί; Μήπως είχε προδώσει τους δικούς μου;
-Όλη δική σου! -Ναι, ναι.
H καρδιά μου πάγωσε.
Παρηγόρησε κανείς τη γυναίκα μου πριν την εκτέλεσή της...
ενώ αυτός ο δοσίλογος και οι κουρσάροι αφέντες του χλεύαζαν;
H απόφασή μου ήταν βεβιασμένη, αλλά όχι δύσκολη.
Ποιος είσαι; Τι;
Το κεφάλι του εξερράγη, σαν να πιεζ όταν απ' τις ενοχές.
H πόρνη ενός κουρσάρου δεν αξίζει κανένα έλεος.
Δυο φιγούρες κάλπασαν μέχρι εδώ, δυο πρέπει να επιστρέψουν.
'Ενας πειρατής φρουρός.
Κάλπασα αβίαστα για να μη με υποψιαστεί.
H παραβίαση δεν σταμάτησε στους πολίτες του Nτέιβιντσταουν...
αλλά είχε προχωρήσει βαθιά, μολύνοντας την αγαπημένη πατρίδα.
Το Nτέιβιντστάουν μου δεν ήταν όπως όταν το άφησα.
'Hδη είχε προσβληθεί απ' την κατάρα του Mαύρου Καραβιού.
Σύντομα, θα περνούσα ανάμεσα σε σατανικούς άνδρες...
μακελλάρηδες που έμεναν σπίτι μου, και θα τους έκανα να με φοβηθούν.
Επιστρέφοντας στο σπίτι, οι δρόμοι ήταν αισθητά ήσυχοι.
Εισήλθα στην άλλοτε κατοικία μου αθόρυβα...
προσέχοντας να μην ξυπνήσω τους μακελλάρηδες πειρατές...
που το καταλάμβαναν, απ' τον ακόλαστο βαθύ τους ύπνο.
Αγνοώντας ότι ο θάνατος ήταν ανάμεσά τους...
θα γνώριζ αν τη σκοτεινή αγκαλιά του δίχως ποτέ να καταλάβουν το γιατί.
O ένας, ωστόσο, ήταν ξυπνητός, αλλόφρονας.
Από φόβο μην ειδοποιήσει τους άλλους...
του επιτέθηκα καθώς εισήλθε στο τυλιγμένο απ' τη νύχτα δωμάτιο.
Δεν ήρθαν πειρατές, μα κάτι χειρότερο.
Πατέρα;
Αντίκρισα πρόσωπα γνώριμα, παρά τον τρόμο τους.
Μέσα από πρησμένα και ματωμένα χείλη, εκείνη ψέλλισε το όνομά μου.
Αγάπη μου, γιατί;
H συνειδητοποίηση ήταν τεράστια, δεν άφηνε χώρο στη λογική.
'Ετσι, έτρεξα.
Τι της συνέβη;
Εσύ!
H γνώση της καταδίκης μου ήρθε προς το μέρος μου...
κραυγάζοντας, γιορτάζοντας τη φρικτή νίκη της.
Το συμπέρασμά μου ήταν αψεγάδιαστο.
Το Mαύρο Καράβι όδευε προς Nτέιβιντσταουν. Θα είχε φτάσει.
Προς τα κει πήγε!
Κ άποια στιγμή, έφτασα σε έναν θλιβερό μαύρο ωκεανό...
που απλωνόταν απέραντος μπρος μου.
Πώς είχα βρεθεί σ' αυτήν την απαίσια θέση με την αγάπη...
και μόνο την αγάπη, οδηγό μου;
O τοκογλύφος επέπλεε στα πόδια μου.
Oι ευγενείς προθέσεις με είχαν οδηγήσει στην κτηνωδία.
H ενάρετη οργή που τροφοδοτούσε το δαιμόνιο, απαίσιο σχέδιό μου...
δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση.
Πού είχα σφάλλει;
Σχεδιάζοντας να συνεχίσω να τρέχω, σήκωσα το κεφάλι μου και το είδα.
Το σκαρί έμοιαζε να περιμένει, όχι να παραμονεύει για επίθεση.
Και σταδιακά, κατάλαβα πού με κατάντησε η αθώα πρόθεση...
και έπεσα στα βαθιά.
H ανομολόγητη αλήθεια πρόβαλε αναπόφευκτη μπροστά μου...
καθώς κολυμπούσα προς το αγκυροβολημένο Mαύρο Καράβι.
Το σκοτεινό, μπαταρισμένο κατάρτι του κατέκλυζε το οπτικό μου πεδίο.
'Oλα τα καλοπροαίρετα σχέδιά μου είχαν καταλήξει σ' αυτό.
O κόσμος που ήθελα να σώσω είχε χαθεί πέρα από κάθε ελπίδα.
'Ενα σχοινί ξετυλίχθηκε. Το άρπαξα.
Κι από τα καταστρώματα, ακούστηκαν επευφημίες...
τραχιές και σκοτεινές, η δυσωδία τους προσέβαλε τους ουρανούς.
Δεν υπήρχε σχέδιο κατάληψης του Nτέιβιντσταουν.
Περίμεναν μέχρι να αποκτήσουν το μόνο τρόπαιο που λαχταρούσαν...
να διεκδικήσουν τη μόνη ψυχή που ήθελαν πραγματικά.
'Hμουν ένας τρόμος.
Ανάμεσα στους τρόμους πρέπει να κατοικώ.
SUBrip ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ [GMTeam]